“Solas egiteko ipuinak” tresna klasiko bihurtu da Euskadiko ikastetxeetan, baina, urterik urte, erabilera berrietara eraldatuz joan da. Une honetan, “eskola 2.0” kontzeptua agertu da, eta, horren bitartez, ezabatu egin nahi da teknologia berrietara sartzeko aukera duen eta ez duen jendearen arteko eten digitala. Hori dela eta, alfabetatze digitalaren maila honi eman dakizkiokeen eduki eta erabilerei buruzko hausnarketa piztu da. Kontua ez da soilik formatu digitalera pasatzea lehen paperean zegoena; haratago doan kontzeptua da. Irakaskuntzaren kontzeptua bera da aldatu beharrekoa: ikasten lagunduko dion tresna bat eskaini behar zaio ikasleari, trebeziak eskuratzen lagunduko dion tresna bat (adibidez, talde-lana). Era berean, tresna horrek elkarrekintza sustatu behar du; izan ere, irakasleek ezagutzak igortzeak eta ikasleek ezagutza horiek jasotzeak pasibotasuna dakar.

Ikuspuntu berri horretatik, “Solas egiteko ipuinak” proiektua ikasketa mota horren parte izan daiteke. Tresna hau webgune batean aurkeztuko da, eta, bertan, erabiltzaileek 10 ipuin hauek aurkituko dituzte:

• “Lagunen eskua”
• “Hitzez hitz”
• “Hainbat hobe norbaitekin”
• “Korrika egin eta kontatzea”
• “Esaten dutena esaten dutela”
• “Automobilek loditzen dute”
• “Komunaren hondamena”
• “Harat-honat korrika”
• “Letratxoa”
• “Oso familia normala”